Zmarli ponad żywymi

Obchodziliśmy niedawno dzień wszystkich świętych. Dzień, w którym zazwyczaj spotykamy się z rodziną, spędzamy z nią czas, idziemy na groby naszych bliskich. Dziś opowiem wam dość smutną historię, która wydarzyła się pewnego 1 listopada. Jak co roku przyjechali do mojego rodzinnego domu moi najbliżsi, cieszyłem się bardzo, że znów mogłem ich zobaczyć. Wspominaliśmy różne historie, ja opowiadałem co nowego spotkało mnie w pracy, ciocia nie przestawała mówić, druga żaliła się na męża, a trzecia za wszelką cenę starała się psuć rodzinną atmosferę. Jak to mówią, z rodziną dobrze tylko na zdjęciach.

Gdy już wszyscy byliśmy gotowi do wyjścia na cmentarz ruszyliśmy w drogę. Oczywiście przed cmentarzem, do którego się wchodzi pod niemałą górkę, było pełno ludzi. Jedna pani oglądała się w lusterku i upewniała się czy nie rozmazała się krwistoczerwona szminka, druga pani uważnie spoglądała na swoje wysokie szpilki i pilnowała, aby nie wejść w śnieg (a było go sporo), starszy pan poprawiał krawat, a młode dziewczyny, włosy. Wchodząc pod górkę spoglądałem na te wszystkie osoby i miałem wrażenie, ze pomyliły im się święta. Mijaliśmy kolejne i kolejne osoby aż przeszliśmy obok starszej kobiety, około osiemdziesięcioletniej. Szła jedynie w towarzystwie swojej laski, a w drugiej ręce trzymała ciężką siatkę. Poruszała się bardzo wolno i z każdym krokiem wydawała się coraz bardziej zmęczona. Inni ludzie byli zbyt zajęci sobą, by móc ją zauważyć.  Bez zastanowienia, podszedłem i zaproponowałem pomoc. Przejąłem od niej reklamówkę, w której miała znicze, a ją wziąłem pod rękę. Staruszka wydawała się zakłopotana, ale odwdzięczyła się szerokim uśmiechem i w końcu, zdyszanym głosem, powiedziała: -Dziękuję, ja Pana znam. Zaskoczony pomyślałem, że z kimś mnie musiała pomylić, jednak po krótkim czasie okazało się, że starsza pani jeździła codziennie tramwajem i z niewiadomych przyczyn pamiętała moją twarz. Jedynym celem, dla którego jeździła bez celu było podziwianie. Jak powiedziała, nie budynki ją zachwycały, a spadające liście czy spływający po szybach deszcz.

Jedyny wniosek jaki mi się nasunął był taki, że nie doceniamy życia. Cieszą nas rzeczy materialne, a nie to, że po prostu jesteśmy, że możemy komuś podać pomocną dłoń, że możemy otrzymać w zamian szczery uśmiech, że ktoś o nas pamięta.

Potrafimy zadbać o zmarłych, przynosząc im piękne kwiaty i zapalając znicze, ale zapominamy o tych, którzy jeszcze stąpają po tej ziemi.